Polska biała zwisłoucha to rasa świń wywodząca się z duńskiej Landrace, jedna z dwóch głównych ras matecznych w polskim chowie trzody chlewnej. Charakterystyczne cechy to białe umaszczenie, zwisłe uszy zasłaniające oczy, wydłużona sylwetka o znacznej długości tułowia oraz masa lochy 230-260 kilogramów i knura 300-360 kilogramów. Średnia plenność wynosi 11-13 prosiąt urodzonych żywych w miocie, a mleczność lochy zapewnia wysoki przyrost dobowy prosiąt do odsadzenia. PBZ charakteryzuje się dłuższym tułowiem i lepszym uznaczynieniem zadu w porównaniu z wielką białą polską, co przekłada się na wyższą wydajność rzeźną mieszańców. W programie hodowlanym POLSUS oba rasy są kojarzone wzajemnie dla uzyskania matecznych mieszańców F1, kierowanych na produkcję tuczników komercyjnych z knurami ras ojcowskich. Rasa pierwotnie importowana z Danii w latach pięćdziesiątych i adaptowana do polskich warunków.
Rasa polska biała zwisłoucha (PBZ)
Polska rasa świń mateczna oparta na duńskiej Landrace, ceniona za wysoką plenność i jakość mięsa.