Łubiny to grupa jednorocznych roślin strączkowych z rodziny bobowatych, w Polsce uprawiane głównie w odmianach wąskolistnej i żółtej o niskiej zawartości gorzkich alkaloidów, co umożliwia ich wykorzystanie w żywieniu zwierząt jako wartościowy składnik białkowy. Łubin wąskolistny preferuje gleby lekkie i średnie, jest najbardziej rozpowszechniony w polskich warunkach. Łubin żółty toleruje gleby lekkie i suchsze, oraz odznacza się wyższą zawartością białka w nasionach. Powierzchnia uprawy łubinów w Polsce wynosi około stu pięćdziesięciu tysięcy hektarów. Norma wysiewu łubinu wąskolistnego wynosi od stu czterdziestu do stu osiemdziesięciu kilogramów na hektar, a łubinu żółtego od stu osiemdziesięciu do dwustu kilogramów. Plony łubinów osiągają od dwóch do trzech ton z hektara, a rośliny pozostawiają w glebie do osiemdziesięciu kilogramów azotu na hektar.
Łubin (wąskolistny, żółty)
Strączkowa roślina paszowa o niskiej zawartości alkaloidów, wzbogacająca glebę w azot.