Pasieka pasterniarska to forma prowadzenia pszczół polegająca na sezonowym przewożeniu uli za kwitnącymi pożytkami w celu maksymalizacji produkcji miodu odmianowego. W Polsce typowy cykl wędrówek obejmuje rzepak ozimy w kwietniu i maju, akację w czerwcu, lipę w lipcu, grykę w lipcu i sierpniu oraz wrzos na bagiennych terenach Podlasia w sierpniu i wrześniu. Wymaga to specjalistycznych przyczep pasterskich, palet uli oraz pojazdów ciężarowych z odpowiednim wyposażeniem. Pasieki wędrowne osiągają znacznie wyższe wydajności miodu, sięgające 30-50 kilogramów rocznie z rodziny, w porównaniu do 14-22 kg pasiek stacjonarnych. Wymagana jest rejestracja przemieszczeń w powiatowym Inspektoracie Weterynarii, zgodnie z przepisami o ochronie pszczół przed warozą. Polska pasieka pasterniarska liczy około 5-10 procent ogólnej liczby rodzin pszczelich w kraju, a popularność zwiększa się wraz z koncentracją upraw rzepaku i gryki w gospodarstwach wielkotowarowych.
Pasieka pasterniarska
Forma prowadzenia pszczół w wędrownej pasiece przewożonej za pożytkami sezonowymi.